قبل از مقایسه قیمت، یک سوال را جواب دهید: می خواهید یک سرور تحویل بگیرید و خودتان مدیریتش کنید، یا می خواهید کدتان را بدهید و کاری به سرور نداشته باشید. این دو محصول متفاوت اند و قیاس مستقیم قیمتشان بی معنی است. نصف اشتباه های خرید ابری از همین جا شروع می شود.
زیرساخت یا پلتفرم: تفاوتی که فاکتور شما را عوض می کند
در مدل زیرساختی، شما یک ماشین مجازی می گیرید با سیستم عامل خام. نصب، به روزرسانی، پشتیبان گیری، امنیت و مانیتورینگ همه با شماست. ارزان تر به نظر می رسد و برای کسی که این کارها را بلد است واقعا هم ارزان تر است. ابر آروان، ابر دراک و پارس پک عمدتا در همین دسته اند.
در مدل پلتفرمی، شما کد یا کانتینر می دهید و سرویس بقیه اش را انجام می دهد. لیارا و چابکان اینجا ایستاده اند. عدد فاکتور ماهانه بالاتر است، اما هزینه ای که نمی بینید هم کمتر است: ساعت هایی که صرف نگهداری نمی کنید.
قاعده عملی: اگر در تیمتان کسی نیست که کارش نگهداری سرور باشد، مدل پلتفرمی تقریبا همیشه ارزان تر تمام می شود، حتی وقتی فاکتورش گران تر است. اگر تیم زیرساخت دارید، برعکس.
شبکه توزیع محتوا، محصولی که با ابر اشتباه گرفته می شود
ابر آروان علاوه بر سرور ابری، شبکه توزیع محتوا و سرویس های امنیتی هم می دهد و بخش زیادی از سایت های ایرانی از همین قسمتش استفاده می کنند بدون اینکه سرورشان آنجا باشد.
این تفکیک برای شما پول است. اگر مسئله تان کند بودن سایت برای کاربر شهرستانی یا حملات ساده است، لازم نیست سرورتان را جابجا کنید. لایه توزیع محتوا را جلوی همان سرور فعلی بگذارید، که هم ارزان تر است و هم ریسک مهاجرت ندارد.
چرا سرور خارجی گزینه ساده ای نیست
سوال منصفانه ای است: چرا ابر خارجی نه، وقتی ارزان تر و پخته تر است. جواب سه بخش دارد و هیچ کدام مربوط به کیفیت فنی نیست.
اول پرداخت. سرویس های بزرگ خارجی کارت ایرانی نمی پذیرند و مسیرهای واسطه، هزینه و ریسک اضافه می کنند. دوم پایداری حساب: حسابی که از ایران مدیریت می شود ممکن است بدون اطلاع قبلی بسته شود و آن یعنی از دست رفتن سرویس، نه فقط از دست رفتن پول. سوم تاخیر شبکه برای کاربر داخل ایران، که در ساعات پرترافیک محسوس است.
و طرف دیگر ماجرا: اگر مخاطب شما بیرون ایران است، همه این استدلال ها برعکس می شود و سرویس داخلی انتخاب اشتباهی است. مقصد ترافیک تصمیم می گیرد، نه ملیت شما.
هزینه ای که در تعرفه نوشته نمی شود
سه قلم که فاکتور ماه اول را از انتظارتان دور می کند: ترافیک خروجی، فضای پشتیبان گیری، و آی پی اختصاصی. تعرفه اصلی معمولا فقط پردازنده و حافظه را نشان می دهد.
عادت درستی که کم رعایت می شود: قبل از خرید، یک ماه مصرف واقعی خودتان را روی ماشین حساب همان سرویس بزنید و پشتیبان گیری را هم در آن بیاورید. اختلاف عدد نهایی با تعرفه پایه، در بیشتر سرویس ها قابل توجه است.
مستندات، معیاری که کسی امتیازش نمی دهد
یک نکته که فقط بعد از کار کردن با چند سرویس ایرانی معلوم می شود: کیفیت مستندات فنی بین اینها تفاوت زیادی دارد و همان تفاوت، ساعت های کاری شما را تعیین می کند. سرویسی که راهنمای نصب و مثال کد به روز دارد، عملا بخشی از پشتیبانی را از قبل انجام داده.
قبل از خرید، مستندات همان کاری را که می خواهید انجام دهید باز کنید و بخوانید. اگر با جستجو پیدا نشد یا مثال هایش برای نسخه های قدیمی بود، آن را جزو هزینه در نظر بگیرید.
آنچه نسنجیده ایم
زمان در دسترس بودن واقعی این سرویس ها را در بازه بلندمدت اندازه نگرفته ایم و به عدد اعلامی خودشان هم استناد نکرده ایم. هیچ ارائه دهنده ای گزارش عمومی و قابل راستی آزمایی از قطعی هایش منتشر نمی کند و این محدودیت واقعی این رتبه بندی است.
امتیاز پایداری در این جدول بر پایه گزارش های کاربران و رفتار اعلام شده در حوادث گذشته داده شده، که جانشین ضعیفی برای اندازه گیری مستقیم است.
آخرین بازبینی این صفحه: شهریور ۱۴۰۵.